Αρτέμιδα: Πόσες ακόμη ζωές πρέπει να χαθούν;
Η Αρτέμιδα περνάει ξανά μια δύσκολη στιγμή. Η είδηση του 24χρονου που χάθηκε στη Λεωφόρο Αρτέμιδος διαδόθηκε μέσα σε λίγες ώρες και βύθισε την πόλη σε μια σιωπή βαριά. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε περάσει δεκάδες φορές από το σημείο εκείνο. Ξέρουμε πώς είναι οι δρόμοι, πώς κινούνται τα αυτοκίνητα, πώς οι πεζοί περπατούν συχνά στην άκρη του οδοστρώματος, γιατί σε πολλά σημεία πεζοδρόμια δεν υπάρχουν. Ξέρουμε επίσης πώς ορισμένοι οδηγοί τρέχουν σαν να μην υπάρχει αύριο, λες και η πόλη δεν είναι γεμάτη οικογένειες, παιδιά, ανθρώπους που κάνουν τις καθημερινές τους διαδρομές.
Το δυστύχημα έγινε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ένα αυτοκίνητο που ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα, δύο σταθμευμένα οχήματα που μετατράπηκαν σε εμπόδια και, τελικά, τρεις άνθρωποι που βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Η εικόνα αυτή δεν είναι ξένη για όσους ζουν εδώ. Πολλοί έχουν βρεθεί μάρτυρες σε στιγμές που θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν επικίνδυνες, άλλοι έχουν νιώσει την ανάγκη να προσέξουν λίγο παραπάνω, να κρατήσουν ένα παιδί πιο κοντά τους ή να αλλάξουν πλευρά στον δρόμο.
Η πόλη μεγαλώνει διαρκώς. Κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι άνθρωποι κυκλοφορούν, περπατούν και ζουν στις γειτονιές της Αρτέμιδος. Κι όμως, όσο κι αν την αγαπάς, όσο κι αν τη γνωρίζεις, καθώς τη διασχίζεις σου μένει μια γνώριμη αίσθηση: ότι λείπουν πολλά. Πράγματα απαραίτητα για μια περιοχή που αναπτύσσεται τόσο γρήγορα, αλλά που ακόμη δεν έχουν βρει τη θέση τους. Υποδομές που δεν ολοκληρώθηκαν, γωνιές που δείχνουν να έχουν μείνει πίσω, αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που κάνουν την καθημερινότητα πιο κουραστική και λιγότερο ασφαλή.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που, στις κουβέντες των κατοίκων, επιστρέφει ολοένα και πιο συχνά η ίδια σκέψη: πως αν υπήρχε ξανά Αστυνομικό Τμήμα μέσα στην Αρτέμιδα, όπως παλιότερα, πριν κλείσει, η καθημερινότητα θα ήταν σήμερα διαφορετική. Όχι για να γεμίσουν οι δρόμοι περιπολικά, αλλά για να υπάρχει μια μόνιμη παρουσία, μια αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται εδώ, δίπλα μας, πριν συμβούν τα χειρότερα. Μια τέτοια παρουσία θα έβαζε φρένο στην υπερβολική ταχύτητα, στις απερίσκεπτες κινήσεις και, όπως λένε πολλοί, στην τρέλα των “πιστιρικιών” που κάνουν κόντρες μέσα στις γειτονιές, μετατρέποντας τους δρόμους σε αυτοσχέδιες πίστες. Για εκείνους ίσως να μοιάζει παιχνίδι - για όλους εμάς όμως κρύβει πραγματικό κίνδυνο και μπορεί να σταθεί μοιραίο μέσα σε μια στιγμή.
Και δυστυχώς, ο θάνατος του 24χρονου δεν είναι μόνο μια τραγική είδηση. Είναι μια βαθιά υπενθύμιση ότι όλοι περπατάμε στους ίδιους δρόμους, οδηγούμε στα ίδια σημεία, έχουμε ανθρώπους που αγαπάμε και κινούνται στις ίδιες διασταυρώσεις. Γι’ αυτό και ό,τι συνέβη δεν αφορά κάποιον “άλλον”. Αφορά τον καθένα μας - σήμερα, αύριο, πάντα.
Η Αρτέμιδα αξίζει να είναι μια πόλη όπου οι άνθρωποι περπατούν και οδηγούν χωρίς φόβο, μια πόλη που αγκαλιάζει τους κατοίκους της όπως αυτοί την αγκαλιάζουν καθημερινά. Αν κάτι μένει από μια τέτοια τραγωδία, είναι η υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη ζωή πρέπει να μπαίνει πάνω απ’ όλα. Γιατί στο τέλος, όλοι ζητάμε το ίδιο.
Να γυρίζουμε στο σπίτι μας, κοντά στους δικούς μας, με ασφάλεια.
Από καρδιάς συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους ανθρώπους που έχασαν τον 24χρονο τόσο άδικα. Η σκέψη όλων μας είναι μαζί τους αυτές τις δύσκολες στιγμές.
